ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ

Παπαγαλία! Είναι μια λέξη που στοιχειώνει όλη μου τη ζωή... Ένα προσόν που ποτέ δεν 

είχα και ποτέ δεν απόκτησα παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μου.

Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου η φωνή της δασκάλας μου να λέει:

"Αυτά θα τα μάθετε παπαγαλία...νεράκι...απ'έξω...να μην ξεχάσετε ούτε κόμμα".

Από εκείνες τις λέξεις ξεκινούσε ο γολγοθάς μου, το μαρτύριο των παιδικών μου χρόνων. Έκανα φιλότιμες προσπάθειες να απομνημονεύσω τους τόνους υποχρεωτικής γνώσης που μας φόρτωνε καθημερινά γιατί ήθελα να είμαι καλή μαθήτρια, ειλικρινά το ήθελα πολύ αλλά δεν το κατάφερνα.

Κι όσο δεν το κατάφερνα τόσο έχανα τη χαρά και τον ενθουσιασμό μου. Η σύγκριση με τους φίλους μου που ήταν καλοί σ'αυτό ήταν αναπόφευκτη. Η αυτοκριτική και το αυτομαστίγωμα μου έγιναν συνήθεια και ασυνείδητα η αξία μου έπεφτε στα ίδια μου τα μάτια. Άρχισα να νιώθω ανίκανη και ηλίθια. Το επιβεβαίωνε (άθελα της) και η μαμά μου συγκρίνοντας τους βαθμούς μου με άλλων παιδιών.

Για να μη σας πω πόσο ντρεπόμουν όταν σηκωνόμουν όρθια να εξεταστώ μπροστά στα μάτια όλης της τάξης και δε θυμόμουν τίποτα από όσα είχα διαβάσει. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί.

Πώς να αγαπήσει ένα παιδί τη μάθηση όταν ορίζεται η αξία του από το βαθμό ικανότητας του στην παπαγαλία;

Γιατί σας τα λέω τώρα αυτά; Γιατί σαράντα χρόνια μετά τίποτα δεν έχει αλλάξει στην παιδεία. Βλέπω την ίδια απόγνωση στα μάτια της ανηψιάς μου και δεν ξέρω πως να της εξηγήσω ότι δεν είναι αυτή το πρόβλημα.

Το ίδιο απαρχαιωμένο σύστημα συνεχίζει ακόμα και σήμερα να καταστρέφει  την έμφυτη αγάπη των παιδιών για μάθηση. Καταστρέφει την πίστη στον εαυτό τους και στις δυνατότητες τους.

Θυμώνω που άργησα τόσο πολύ να καταλάβω πως η πραγματική γνώση δεν έρχεται παπαγαλίζοντας μηχανικά τις εκατοντάδες σελίδες των σχολικών βιβλίων.

Θυμώνω που βασάνισα και υποτίμησα τόσο πολύ τον εαυτό μου όλα αυτά τα χρόνια. Χρειάστηκε πολύ δουλειά για να δω καθαρά πως το σχολείο δεν έχει πραγματικό σκοπό την μόρφωση των ανθρώπων αλλά τον σωφρονισμό/ρομποτισμό και την ένταξη/υπακοή στο σύστημα. Δημιουργεί υπάκοους πολίτες με χαμηλή αυτοεκτίμηση ώστε να μην κάνουν και φυσικά να μην τολμούν να εκφράσουν δεύτερες σκέψεις για οτιδήποτε τους σερβίρει.

Γι'αυτό και το σχολείο είναι υποχρεωτικό. Για να μη ξεφύγει κανείς από το μαντρί.

Γι'αυτό και στη χώρα μας κυνηγούν/εκφοβίζουν/ενοχοποιούν και δικάζουν ερήμην όποιο γονιό προσπαθήσει να σώσει  το παιδί του...

 https://www.change.org/p/conscious-human-beings-stop-state-child-abduction?fbclid=IwAR2-IUChrmCHcdXGzMkXGFHtgHD7eBp2fqwW4XfUxnsfbgYgzHzuaOCAN90

Αν μπορεί κάτι να αλλάξει σήμερα στο παιδαγωγικό σύστημα; Και ναι και όχι...
 Για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται γονείς και δάσκαλοι να τολμήσουν να δουν συνειδητά μέσα από τα δικά τους βιώματα το βιασμό που έχουν υποστεί οι ίδιοι σαν παιδιά και που τον έχουν αποδεχτεί σαν "φυσιολογικό" και αναπόφευκτα τον έχουν αναπαράγει.
Τότε μόνο θα μπορέσουν να αναλάβουν την ευθύνη και τη θεραπεία του εαυτού τους.
Τότε μόνο θα σταματήσουν να θυσιάζουν τα παιδιά τους στο βωμό της δήθεν "μελλοντικής επιτυχίας και ασφάλειας" τους.
Τότε μόνο θα βρεθούν άλλοι τρόποι μόρφωσης που θα σέβονται το παιδί και θα το βοηθούν να αναπτυχθεί στο δικό του ρυθμό, να αγαπήσει την έρευνα και τη γνώση, να ανακαλύψει τα ταλέντα του και να πιστέψει στον εαυτό του.
Τότε μόνο θα μεταμορφωθεί ετούτος ο κόσμος...