ΠΑΠΑΓΑΛΙΑ

ΠΟΝΟΣ...Η ΚΡΥΦΗ ΣΟΥ ΔΥΝΑΜΗ

Τη χαρά τους τη μοιράζονται όλοι. Τον πόνο του κανείς. Τον πόνο δεν επιτρέπεται να τον εκφράζουμε για να μη δει κανείς την αδύναμη πλευρά μας.

Σ'αυτή την κοινωνία που γεννηθήκαμε, μάθαμε από μικροί ότι δεν επιτρέπεται να κλαις, να φωνάζεις, να εκφράζεις τον πόνο σου, να εγκαταλείπεις. Για να είσαι αποδεκτός, εκπαιδεύεσαι να κρατάς όλα τα "αρνητικά" συναισθήματα μέσα σου μέχρι να αρρωστήσεις ή μέχρι να πεθάνεις μόνος, αβοήθητος, φοβισμένος, απελπισμένος.

Κάπως έτσι μας κρύβουν/κλέβουν τη δύναμη μας. Τη δύναμη που πηγάζει μετά από ένα γερό κλάμα, ένα βαθύ ουρλιαχτό, την ολοκληρωτική παράδοση/παραίτηση. Μας παίρνουν τη δύναμη της (εαυτο-)θεραπείας, μια δύναμη που υπάρχει μέσα σε όλους μας και που πυροδοτείται την πιο σκοτεινή στιγμή, τη στιγμή της παραίτησης από την ταυτότητα που μας έχουν φορέσει, από κάθε κοινωνικό περιορισμό και εγωιστικό έλεγχο, τη στιγμή της ολοκληρωτικής έκφρασης του πόνου.

Αν παρατηρήσουμε τη φύση, θα δούμε τη γαλήνη και την καθαρότητα που σκεπάζει τα πάντα μετά από μια καταιγίδα και ίσως συνειδητοποιήσουμε πως δεν μπορούμε να φτάσουμε σ'αυτή τη γαλήνη γιατί αρνούμαστε να βιώσουμε την καταιγίδα. Η καταιγίδα ξυπνάει το πνεύμα μας,την εσωτερική δύναμη μας . Αυτή τη δύναμη έχουμε (ξε)χάσει και καταλήγουμε σε ψυχοφάρμακα, ναρκωτικά, απόπειρες αυτοκτονίας και ότι άλλο...μέχρι τελικής πτώσεως.